woensdag 26 juli 2017

Vervolg op de pestkorting 5%

De maand juli is alweer bijna voorbij. Ik heb de afgelopen maand even vakantie gehad van mijn vrijwilligerswerk om alles op een rijtje te zetten. Dat was wel fijn en nodig ook.  Mijn hoofd is een zooitje de laatste tijd. Erg chaotisch en onoverzichtelijk. Ik heb echter niet helemaal stil gezeten want ik heb een artikel geschreven over de 5% korting die vanaf 2018 gaat starten als het aan politiek Den Haag ligt. Ik ben het hier absoluut niet mee eens want welke Wajonger vraagt er nu om een beperking te hebben in de wajong te zitten en daar ook nog op gestraft te worden? Ik niet in ieder geval!


Aandacht voor mijn artikel
Begin juli schreef ik het artikel: ‘Is mij nog wel een toekomst gegund in dit land?’ voor opinie nieuws site Joop.nl. Dit is zeer goed gelezen en gedeeld. Het trok zelfs de aandacht van Eenvandaag. Ik werd donderdagochtend gebeld door een redactrice van het programma. Het was een leuk en interessant gesprek waarin ik het gevoel had begrepen te worden. Het is fijn als je begrip krijgt voor de situatie waar je inzit. Ik had flink wat reacties op Joop.nl gekregen waaruit blijkt dat mensen mijn verhaal ofwel niet goed lezen of gewoon niet begrijpen hoe complex mijn situatie is. Ik vond het dus een eer dat ik mijn verhaal mocht vertellen voor Eenvandaag en meteen in de bres kon springen voor de Wajongers.


Filmen
Natuurlijk is het ook lastig om vanuit 1 artikel precies te vertellen hoe je situatie is. Daarom schrijf ik ook mijn blogs en ben ik blij dat ik hiermee een goed bereik heb en een vaste lezersgroep. Er was 1 meneer die zich meer verdiept had in 22q11 en mijn blogs en die stelde zijn mening helemaal bij. Dat vond ik zo fijn! Dat scheelt mij weer een boel uitleg en het gevoel dat ik mezelf moet verdedigen. Enfin, maandag 10 juli kwamen ze bij mij thuis filmen. Gelukkig was m’n beste vriendin Eline er ook bij ter ondersteuning. Er werden de juiste vragen gesteld waardoor ik goed mijn verhaal kon uitleggen en hoe ik over de 5% korting denk. Het zou op donderdag worden uitgezonden dus ik zou nog een paar dagen geduld moeten hebben.


Spanning en zenuwen
Helaas werd het ipv donderdag verzet naar maandag 17 juli waardoor ik nog een paar dagen extra in de spanning en zenuwen zat. Ik probeerde het wel los te laten maar wat is dat moeilijk zeg. Je bent er stiekem toch de hele tijd mee bezig. Hoe gaan mensen erop reageren? Begrijpen ze wat je verteld? Ik stel me ontzettend kwetsbaar op en wil hier niet op afgerekend worden.
Gelukkig vielen de reacties 100% mee. Althans, wat ik gelezen heb dan. Ik volg natuurlijk lang niet alles, dat komt veel te hard binnen. Ik ben al blij als het verhaal de juiste mensen bereikt en dat er over wordt nagedacht dat het niet eerlijk is om mensen die al kwetsbaar zijn nog eens extra te korten op hun inkomen. We leven in een dure maatschappij!


Mijn steentje bijdragen
Ik vind het heel fijn als ik mijn verhaal mag vertellen zodat 22q11 bekender wordt en er meer begrip komt voor Wajongers. Er zijn nog teveel mensen die denken dat we het wel best vinden zo. Nou ik wil juist dolgraag werken! Er is alleen bijna geen passend werk voor mij wat ik op mijn eigen tempo en manier kan doen. En dat is precies het probleem van deze maatschappij waardoor helaas veel mensen buiten het bootje vallen.

Link artikel Joop.nl
https://joop.vara.nl/opinies/is-mij-nog-wel-een-toekomst-gegund-in-dit-land
Tvfilmpje Eenvandaag

http://economie.eenvandaag.nl/tv-items/75343/onrust_onder_wajongeren_over_dreigende_korting

maandag 3 juli 2017

Zorgen van een Wajonger (participatiewet en 5% korting)

Vorig jaar juni kreeg ik een brief van de UWV thuis waarin ik arbeidsgeschikt werd verklaard. ‘Yay!’ Dacht ik. Eindelijk zien ze dat ik kan werken én dat ik graag wil!
Toen ik verder las werd ik minder blij. Vanaf januari 2018 zou ik 5% gekort worden op mijn uitkering vanwege mijn arbeidsgeschiktheid. WTF? Wordt ik nu gestraft omdat ik arbeidsgeschikt ben??! Ik begrijp het niet meer!

In januari 2016 heb ik na hard werken mijn mbo- 3 diploma Maatschappelijke zorg gehaald. Ik was enthousiast en blij: ik had er zin in! Ik zou wel even snel een baan gaan vinden. Ik koos voor een re-integratietraject vanwege mijn ervaringen in het verleden. Ik had meer steun en begeleiding nodig om een baan te kunnen behouden. Ik wilde geen teleurstellingen meer. Die had ik genoeg gehad.
Het duurde even voor mijn re-integratiecoach een geschikte werkervaringsplek vond waar ik uitzicht had op een contract. Ik kwam terecht bij een tehuis bij mij in de buurt. Dat was prettig, want zo had ik niet zo’n last van prikkels tijdens het reizen.

Vol enthousiasme ging ik aan de slag. Maar dit ging niet zonder slag of stoot. De eerste maanden was ik heel onzeker en moest ik echt mijn angsten overwinnen. Wat zou er van me worden verwacht? Het kostte me veel energie.

Ik merkte al gauw dat ik veel moeite had met het overzicht behouden en ik had moeite met schakelen in nieuwe situaties. Dit is lastig in een tehuis, want daar wordt juist flexibiliteit verwacht. Met de bewoners en collega’s had ik echter een goed en warm contact en dat was fijn.
Ik werd goed begeleid door een activiteitenbegeleider. Zij gaf op een gegeven moment aan: Ik ben nu nog vrijwilliger maar als ik betaald werk wil moet ik me niet te vaak zomaar afmelden. Omdat de situaties zo veranderden ging ik regelmatig met hoofdpijn naar huis. Op dat moment besefte ik dat ik er nog lang niet was en voelde ik ineens de druk om goed te presteren. Er werd immers naar me gekeken of ik in het team paste en of ze op me konden rekenen.


Ik besloot er vol voor te gaan. Ik wilde dat contract! Ik kon het bijna aanraken. Sinds ik in 2006 in de Wajong terecht was gekomen was ik niet meer zo dichtbij een betaalde baan geweest...Ik kreeg wat meer vertrouwen en voelde me zelfverzekerder. Ik deed vaker activiteiten met de bewoners zelfstandig omdat mijn begeleider regelmatig in overleg zat. In het begin vond ik dat doodeng maar naarmate ik vaker positieve ervaringen kreeg hierin groeide ik ook.

Vanuit het UWV werd druk uitgeoefend, ik was al een half jaar bezig op deze ervaringsplek er moest nu toch duidelijkheid komen over een contract.
Mijn re integratie coach en ik gingen het gesprek aan met de locatiemanager. DIt gaf mij vooraf veel spanningen. Ik wist dat ik er nog lang niet was. Ik had veel moeite met het overzicht behouden dit zat me echt in de weg om mijn werk goed uit te voeren. Ook had mn begeleider al aangegeven dat ik ook verder moest kijken en me niet teveel op 1 plek moest richten. Dit gaf me het gevoel dat een contract nog lang niet aan de orde was…


Het gesprek was niet negatief maar het werd wel duidelijk dat ze blij waren met me als vrijwilliger maar dat een contract er niet in zat. Dit vanwege het feit dat ik niet om kon gaan met de vele wisselende situaties en hoe ik moest inspelen op de behoefte van de bewoners. Het werd me wel gegund maar het was net niet de juiste plek voor mij.
In het begin pakte ik het positief op. Okay dit was dus  mijn plek niet er zou wel weer wat anders komen.

Mijn re integratie coach ging meteen voor me op zoek en al snel kon ik op gesprek komen bij een andere organisatie. Dit was een organisatie voor mensen met een verstandelijke beperking. Het niveau was echter zo laag dat ik er verdrietig van werd. Ik zag mezelf hier niet gelukkig worden.

En plotsklaps kwam de klap. Ik wist niet wat me overkwam. Alle emoties kwamen er ineens uit. Ik was helemaal van slag. De afwijzing was een feit en ik kon niet meer om de teleurstelling heen.

En eigenlijk zit ik daar nog steeds. Ik ben de klap aan het verwerken. Ik weet op dit moment niet meer of ik nog wel een betaalde baan wil of aankan. Ik loop tegen de druk aan.
Misschien moet ik maar gewoon vrijwilligerswerk blijven doen. Wordt ik helemaal niet gelukkig van een betaalde baan.

Ben ik arbeidsongeschikt en moet ik daarover in gesprek met het UWV? En dat terwijl ik daar juist jaren tegen gevochten heb? Ik vond het vreselijk dat ik de Wajong kreeg omdat ik Afgekeurd was. Ik weigerde om in het verdomhoekje te gaan zitten. Nu begin ik me af te vragen of mijn beperking me toch teveel in de weg zit. Tevens maak ik me enorm veel zorgen over die 5% korting. Ik wil niet in de schulden terecht komen omdat ik mijn rekeningen niet kan betalen. Moet ik me arbeidsongeschikt laten verklaren zodat ik niet die 5% korting krijg? Moet ik daarvoor mijn talenten vergooien?

Die 5% korting beïnvloedt mijn hele re-integratietraject. Ik voel tijdsdruk. Nog maar een half jaar en dan word ik gekort. Ik ga er volgend jaar 58 euro per maand op achteruit als ook de verzekering omhoog gaat.

In Nederland heb je als mens basisrechten om te kunnen leven, zou je zeggen. Een dak boven je hoofd en voldoende geld om je rekeningen te kunnen betalen. Daar heb ik altijd vertrouwen in gehad. Maar nu voel ik voor het eerst angst voor de toekomst. Zorgen om mijn financiële situatie. Ik zou zo graag gewoon mee willen doen in de maatschappij op mijn eigen manier. Maar heb ik wel een toekomst?

vrijdag 9 juni 2017

Zoektocht naar mijn ideale werkplek

De afgelopen weken heb ik de tijd genomen om alles even goed te verwerken. De klap van het gesprek en de teleurstelling kwam toch harder aan dan ik had verwacht. Het voelde als één van de zovele afwijzingen. Durfde ik nog wel verder te gaan met dit traject? Oude angsten kwamen weer boven. Ben ik wel goed genoeg? Vind ik ooit een plek waar ik goed kan functioneren? Het is heftig om zo met jezelf geconfronteerd te worden. Hoe ga je daarmee om en hoe verwerk je zoiets?

Gesprek
Vorige week had ik een gesprek bij een nieuwe organisatie voor een evt werkervaringsplek. Het was een prettig gesprek waarin ik mezelf kon zijn en heb uitgelegd waar ik moeite mee heb. Ik kon rustig en helder vertellen dat ik moeite heb met overzicht houden en schakelen. Ik werd hier gelukkig niet op afgerekend. Er werd goed met me mee gedacht en dat was fijn. Dat is het voordeel van dit traject dat mensen al weten op voorhand dat er iets is. Ik kan dan open en eerlijk het gesprek ingaan. Het was voor een organisatie voor mensen met een verstandelijke beperking in een woonvoorziening.

Ik ging even kijken op de woongroep waar ik zou komen te werken om sfeer te proeven. Toen ik naar huis fietste merkte ik dat ik verdrietig was. Deze mensen hadden zo’n laag niveau die konden maar heel weinig zelf. Ik vond dit confronterend omdat ik altijd graag alles zoveel mogelijk zelfstandig wil doen. Ik dacht eerst dat ik ze goed zou kunnen helpen juist omdat ik zelf een beperking heb. Maar blijkbaar werkt dit toch niet zo bij mij.

Mijn doelgroep
Ik moest hier even over nadenken. Wil ik hier wel werken? Eerst wilde ik gewoon toegeven en over mijn gevoel heen stappen. Hoe meer ik erover nadacht hoe meer het me echter tegenstond. Dit was toch niet mijn doelgroep. Mijn hart ligt echt bij ouderen (met dementie).
Goed om te weten. Maar dan worden de mogelijkheden in mijn zoektocht wel weer beperkter.
Vind ik ooit een plek waar ik kan functioneren? Een plek met structuur, duidelijkheid en vooral veel begrip voor het feit dat ik net even wat anders ben dan mensen vaak denken.
Kan hier in deze maatschappij nog wel rekening mee worden gehouden? Ik wil zo ontzettend graag meedoen op mijn eigen manier. Is dit nog mogelijk?

Zelfacceptatie
Zoveel vragen en zo weinig antwoorden. Mijn hoofd loopt over. Tijd voor een gesprek met de re-integratie coach. Zij begrijpt mij gelukkig heel goed dus ik kan mijn problemen met haar bespreken. Ik vertelde hoe ik me voelde. Ze zei: ‘Je wilt te snel gaan. Je moet proberen jezelf te accepteren zoals je bent.’ Die kwam binnen. Ik dacht dat ik mezelf geaccepteerd had maar blijkbaar nog niet helemaal. Niet op het stukje werkgebied in ieder geval. Dit kan ik alleen maar leren door verder te gaan op deze weg. Hoe moeilijk en confronterend ik dit ook vind, ik weiger om voor mezelf weg te lopen. Dit is mijn weg, ik ben er nog niet en dat geeft helemaal niks.

Toekomst

Ik blijf voorlopig nog vrijwilligerswerk doen bij het verzorgingshuis. Ik wil meer oefenen in het zelfstandig werken en zoveel mogelijk zelfvertrouwen opdoen hierin. Ondertussen zet mijn reintegratiecoach nieuwe lijntjes uit. Ik weet nog niet wat mijn volgende werkplek zal worden. Ik wil hier ook niet teveel bij stilstaan. Ik zie wel wat er op mijn pad komt. Het belangrijkste is dat ik mezelf blijf ontwikkelen en hoe moeilijk ik dit traject ook vind ik zal het afronden. Hopelijk met een betaalde baan in de zorg op een plek waar ik mezelf kan zijn.

donderdag 25 mei 2017

Vallen en weer opstaan

Het gesprek
Het is alweer twee weken geleden dat ik het evaluatiegesprek heb gehad op mijn werk waarbij de vraag werd gesteld of ik wel of geen contract kon krijgen. Het was een prettig, respectvol gesprek en ik kreeg complimenten dat ik me zo goed inzet en betrokken ben bij de bewoners. Ik heb een gunfactor waardoor ze me heel graag een contract zouden willen geven. Echter door de constant wisselende situaties in het verzorgingshuis is dit voor mij niet de juiste werkplek. Ik heb moeite met schakelen en overzicht houden en ik ben gebaat bij een vaste structuur. In een verzorgingshuis zijn er teveel verschillende factoren waardoor ik meer moeite heb met het overzicht te behouden.

Teleurstelling
Ja ik ben natuurlijk teleurgesteld. Het afgelopen half jaar heb ik me er op gericht om hier in dienst te komen. Voor het eerst sinds lange tijd voelde een contract en een betaalde baan binnen handbereik.
Het is afgezien van de wisselende situaties een werkplek met lieve begripvolle collega’s en bewoners en de sfeer is altijd prettig.
Ik heb veel geleerd en ben weer gegroeid. Ik kan nu zelfstandig activiteiten opzetten en uitvoeren met de bewoners.
Ik ga op een andere werkplek kijken of dit een passender omgeving is voor mij maar hier zal ik ook weer de tijd voor moeten nemen om te wennen.

Gesprek
Ik heb volgende week woensdag een gesprek bij een nieuwe organisatie, deze zit in Driebergen dat is dus lekker dichtbij. De doelgroep is voor mensen met een verstandelijke beperking en autisme dus weer heel anders dan ouderen met dementie.
Ik beschouw het als een uitdaging om nieuwe dingen te leren over deze doelgroep.
Dit zal een werkervaringsplek worden dus voorlopig nog niet betaald.

Structuur
‘De laatste weken ben ik vrijwilligerswerk blijven doen bij het verzorgingshuis. Dit gaat echter met vallen en opstaan. Omdat ik hier nu weg ga merk ik dat ik het moeilijk vind om de structuur aan te houden van 3 dagen werken. Ik ben veel aan het piekeren en heb ook meer last van hoofdpijn. Ik val terug in oude gewoontes om mijn dagen te verzetten. Dit is vervelend en lastig voor collega’s omdat ze zo niet op me kunnen rekenen. Dit besef ik heel goed en dit frustreert me, maar ik merk ook dat ik tijd nodig heb voor mezelf om alles op een rijtje te zetten. Ik wil de nieuwe werkplek met frisse moed in gaan. Ik vind het eng om ergens anders opnieuw te beginnen. Ik weet zo goed waar ik tegenaan ga lopen en kan hier beter mee omgaan, maar zullen de collega’s hier net zo begripvol mee omgaan?

Afstand

Kortom reïntegreren valt me niet mee. Ik heb nog steeds een grote afstand tot de arbeidsmarkt. Gelukkig helpt het reïntegratiebedrijf mij goed en zij begrijpt ook heel goed mijn problemen en waar ik tegenaan loop. Het is fijn en belangrijk om een coach te hebben die je goed kan ondersteunen. Vooralsnog blijf ik veel over mezelf leren en me ontwikkelen op eigen tempo. Voor nu moet ik goed naar mezelf luisteren en de rust en tijd nemen die ik nodig heb. En wie weet is de nieuwe werkplek wel een veel betere omgeving voor mij. Ik heb altijd interesse gehad om met mensen met een beperking te werken omdat ik hier affiniteit mee heb. We zullen zien wat de toekomst brengt!

zondag 9 april 2017

Op weg naar betaald werk

Het is alweer even geleden dat ik wat van me heb laten horen. Ik had niet echt inspiratie of puf om te schrijven. Mijn prioriteit ligt namelijk bij mijn werk. Hier gaat momenteel het meeste van mijn tijd en energie in zitten. Natuurlijk heb ik daarnaast nog veel tijd ‘over’ maar dat gebruik ik dan weer om op te laden en weer verder te kunnen.
Bij mij werkt het namelijk meestal zo: als ik een dag gewerkt heb, plan ik de volgende dag expres niks zodat ik tijd voor mezelf heb om bij te komen.

Afscheid
De afgelopen periode zijn er wel een aantal dingen veranderd. Zo heb ik afscheid genomen in Amersfoort op mijn geliefde stageplek waar ik met ontzettend veel plezier en liefde gewerkt heb de afgelopen 3 jaar. Dit was mijn eerste werkplek waar ik me veilig genoeg kon voelen om mezelf te ontwikkelen en mijn diploma maatschappelijke zorg niveau 3 heb kunnen behalen.
Ik heb hier onnoemelijk veel geleerd, o.a om weer vertrouwen in mezelf en collega’s te hebben. Vanuit deze stevige basis durf ik nu weer verder te groeien naar een betaalde baan.

Verleden
Mijn weg is hobbelig geweest de afgelopen jaren. Sinds ik in 2006 in de Wajong terecht kwam
heb ik veel tijd gehad om mezelf terug te vinden. Door al mijn negatieve ervaringen op de werkvloer was ik mezelf kwijt geraakt. Ik wist niet meer wat ik kon en wilde. Ik dacht dat ik nooit een plek zou vinden waar mensen mij zouden accepteren. Inmiddels heb ik dankzij mijn opleiding geleerd dat ik wel degelijk mezelf kan ontwikkelen en kan groeien en dat ik veel in mijn mars heb. Ik ben niet iemand die bij de pakken neer gaat zitten, ik ga er gewoon voor!
En wat ben ik blij dat ik eindelijk de juiste richting heb gevonden waar ik met hart en ziel mezelf kan zijn.

Doelen en verder groeien
Ik ben blij dat ik vorig jaar de keuze heb gemaakt om via het uwv met een re integratiebedrijf aan de slag te gaan. DIt was de juiste keuze. Zij hebben voor mij de werkervaringsplek bij het verzorgingstehuis in Doorn gevonden. Ik kreeg pas het jaaroverzicht van het afgelopen jaar toegestuurd, deze was vooral positief. Ik heb het afgelopen half jaar nodig gehad om te wennen aan de nieuwe werkomgeving, de bewoners te leren kennen en het overzicht te krijgen. Nu ik deze basis heb wil ik van hieruit verder groeien.
De volgende stap is om mijn uren uit te bouwen. Ik werkte eerst 1 dag in de week in Amersfoort, 1 dag in Doorn en 2 uurtjes op donderdag, nu neem ik de maandag middag erbij. Ik werk dan 2 halve dagen en 1 hele dag. Dit wil ik opbouwen tot 3 dagen.

Goede begeleiding is belangrijk!
Het team waar ik mee samenwerk is prettig en ik wordt goed begeleid. Ik kan al vaker zelfstandig werken dat houdt in, een activiteit met de bewoners en koffie en thee schenken. Ik ben hier nog in aan het groeien. De volgende stap is zelf activiteiten plannen en uitvoeren. Ik zie nog veel groeimogelijkheden voor mezelf om verder te groeien naar een betaalde baan. Ik ben zo blij dat dit op mijn eigen tempo kan, dat is namelijk zo belangrijk voor mij! Ik ben hier in het verleden vaak tegenaan gelopen waardoor het niet lukte. Gelukkig weet ik dit nu van mezelf en wordt hier door het re integratiebedrijf en het verzorgingstehuis rekening mee gehouden. Ik krijg alle ruimte die ik nodig heb. Kortom, ik zie de toekomst zeer zonnig in, ik zit in de lift omhoog!

vrijdag 3 februari 2017

Veranderingen planning en overzicht

Sinds twee weken ben ik nu twee dagen aan het werk in Doorn en een in Amersfoort. Ik ben blij dat ik deze stap heb gezet ik ben er aan toe om verder te groeien op mijn nieuwe werkplek.
Ik werk er sinds oktober 2016 en ik begin eindelijk te wennen. Vorige week hielp ik mee met een activiteit waarbij een artiest liedjes kwam zingen uit de jaren 50 voor de bewoners. Het was erg leuk om de ouderen te zien genieten en de herkenning te zien in hun ogen.

Duidelijkheid en nieuwe activiteiten
Toen ik er naar toe liep was ik wel wat zenuwachtig. Het was de eerste keer dat ik met zo’n activiteit mee zou draaien, Hoe zou het gaan en wat zou er van me worden verwacht? Gelukkig werd ik goed opgevangen en werden de taken goed overlegd en verdeeld. Het was een prettige middag. Nu ik meer verschillende activiteiten doe en niet alleen op een afdeling sta leer ik meer mensen kennen en kan ik mezelf nuttiger maken. Ik leer er ook weer van om nieuwe activiteiten te doen ook al vind ik het nog spannend, Ik wil niet weglopen voor het nieuwe en onbekende maar het gewoon doen.

Veranderingen
Ik merk wel dat ik meer rust nodig heb voor mezelf door alle veranderingen. Nu ik nog maar 1 dag in Amersfoort werk krijg ik daar minder mee van alle nieuwe mensen die binnen komen. En dat zijn er een heleboel. Van de oude groep die ik bijna 3 jaar verzorgd heb zijn er nog maar weinig over. Op de maandag zitten er een aantal nieuwe gezichten bij de voorkamer, mijn vaste plek in Amersfoort. Aan de ene kant ben ik natuurlijk blij dat er weer nieuwe mensen bij komen, anders wordt het te kleinschalig. Maar voor mezelf is het wel lastig om alles bij te houden.

Andere dagen
Daarbij heb ik nu ik twee dagen in Doorn werk elke week andere dagen waarop ik werk. Eerst werkte ik standaard op maandag woensdag en vrijdag. Nu verandert dat iedere week omdat ik ook therapie tussendoor heb. Voor mezelf is het lastig om het overzicht daarvan bij te houden en goed te plannen. Ook afspraken met vriendinnen er tussendoor plannen gaat momenteel wat lastiger.
Ik hoop niet dat ik klagerig overkom ik wil alleen vertellen hoe het is voor mij om met veranderingen om te gaan. De afgelopen week had ik ook veel last van hoofdpijn omdat het verwerken bij mij langzamer gaat.

Voorkomen is beter dan genezen
Desalniettemin ben ik blij dat alles in de lift zit. Op mijn nieuwe werkplek gaat het de goede kant op en voel ik me prettig, dat is belangrijk. Ik ben opgelucht dat er toch meer plekken zijn waar ik kan functioneren en er rekening gehouden wordt met me. Ik heb besloten om voorlopig nog niks te zeggen tegen mijn collega’s over mijn achtergrond. Met de meeste werk ik namelijk zijdelings en ik wil graag dat ze me leren kennen zoals ik ben en niet Anne met een wajong. Dan krijg je onbewust toch weer vooroordelen en dat wil ik nu juist voorkomen.
Het is lastig om te bedenken wat nu verstandig is maar ik vertel het alleen als ik veel met iemand samen werk en ik vraagtekens zie bij de ander dat lijkt me toch het beste.
Voorlopig ben ik gewoon lekker bezig!

zondag 22 januari 2017

Keuzes maken

Gesprek
Vorige week woensdag had ik een gesprek op mijn nieuwe werkplek in Doorn over hoe het gaat met mij, of ze tevreden zijn over wat ik doe en het uitbreiden van mijn werkuren. Het was een fijn gesprek waarin naar voren kwam dat het goed gaat en er geen druk is vanuit het verzorgingstehuis dat ik moet presteren naar verwachtingen. Wat dat betreft ben ik vrij streng voor mezelf. Ik wil altijd mezelf van mijn beste kant laten zien en zo goed mogelijk presteren. Als dit niet lukt ben ik teleurgesteld in mezelf.


Stappen maken
Nu ik weet dat er vanuit de nieuwe werkplek geen druk is om te presteren voel ik me een stuk vrijer. Het is fijn om op je eigen tempo jezelf te kunnen ontwikkelen. Dit zou bij een gewone vacature niet kunnen dan zou ik daar tegenaan lopen.
Ik ga beginnen met het uitbreiden van mijn dagen in Doorn. Dit betekent dat ik in Amersfoort minder zal gaan werken. Ik vind dit best een lastige stap omdat ik me in Amersfoort altijd heel fijn voel. Ik werk daar alweer bijna 3 jaar en mijn collega’s kennen en begrijpen mij heel goed. Ze weten wat ik goed kan en houden rekening met wat ik minder goed kan.


Openheid over jezelf
Dit is iets wat ik in Doorn nog opnieuw moet opbouwen, hoewel ik het daar ook naar mijn zin heb. Het is wel moeilijk voor mij om in een nieuwe omgeving weer dat vertrouwen en die veiligheid op te bouwen. Dit kost tijd. Gelukkig krijg ik dat ook.
In het verzorgingstehuis wordt ik begeleid door een activiteitenbegeleidster maar ik werk ook samen met het personeel van de verzorging. Dit gaat over het algemeen goed al denk ik dat ze misschien wel hun vraagtekens bij mij zullen hebben.
Ik heb hier veel over zitten piekeren en besloten dat het belangrijk is dat ik open ben over mezelf en mijn achtergrond.  Er is binnenkort een vergadering met het personeel en ik heb besloten samen met de activiteitenbegeleidster en het re-integratiebedrijf dat ik daar ga vertellen over dat ik een ‘beperking’ heb. Ik vind dat echt een rot woord maar dat is een ander verhaal.


De juiste plek
Het is belangrijk om openheid van zaken te geven over wat er met je is zodat mensen ook rekening met je kunnen houden en hun verwachtingen bijstellen. Zo is er voor mij ook minder druk om te presteren en kan ik mijzelf sneller ontwikkelen.
Ik vind het best eng om te vertellen over mezelf, maar het voelt als een goede volgende stap.
Kortom re-integreren op een nieuwe werkplek gaat niet zonder slag of stoot. Er is een boel wat erbij komt kijken.
Ik ben blij dat ik een nieuwe plek heb gevonden waar ik mezelf kan zijn en wat veilig genoeg voelt om weer verder te groeien.
De collega’s zijn lief en over het algemeen begripvol en ook de bewoners lopen met me weg. Ik ben heel blij dat ik eindelijk het vak heb gevonden waar mijn hart ligt.